Ο επαναστατημένος άνθρωπος…του Αλμπέρ Καμύ

untitledΤι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος; Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα κι αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση. Ένας σκλάβος που σ’ όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή απαράδεχτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του “όχι”;

Σημαίνει, λόγου χάρη, “η υπόθεση τραβάει μακριά”, “μέχρι εκεί και μη παρέκει”, “το παρακάνετε” κι ακόμα “υπάρχει ένα όριο που δε θα ξεπεράσετε”. Με λίγα λόγια αυτό το όχι επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου. Ξαναβρίσκουμε την ίδια ιδέα του ορίου στο αίσθημα του επαναστατημένου ότι ο άλλος υπερβάλλει, ότι απλώνει τα δικαιώματά του πέρα από κάποια σύνορα. όπου βρίσκουν αντιμέτωπο ένα άλλο δικαίωμα και περιορίζονται απ’ αυτό. Έτσι το κίνημα εξέγερσης στηρίζεται ταυτόχρονα πάνω στην κατηγορηματική άρνηση μιας παραβίασης που κρίνεται απαράδεχτη και την όχι πολύ ξεκάθαρη βεβαιότητα ενός σταθερού δικαιώματος ή σωστότερα την εντύπωση του επαναστατημένου ότι “έχει το δικαίωμα να…”.

Continue reading

Χαμογέλα, ρε, τι σου ζητάνε;…του Χρόνη Μίσσιου

66658_453978592699_310375597699_5229537_3906120_n1“Ρε συ, νομίζω πως μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο επαναστάτης, είναι πώς μέσα στη διαδρομή του δεν θα χάσει την ανθρώπινη ουσία του, πώς θα διαφυλάξει την εσωτερική του πορεία, στην ολοκλήρωσή του ως ανθρώπου, στο πώς δηλαδή αυτός ο μοναχικός δρόμος δεν θα μπει μέσα του, δεν θα τον κατακτήσει, δεν θα τον μετατρέψει από στοχαστικό σε πιστό, από ευαίσθητο ρομαντικό σε γραφειοκράτη, από ανθρωπιστή σε εχθρό του ανθρώπου και της κοινωνίας, από επαναστάτη σε πολιτικό…

Τρία τραγούδια για καλά παιδιά…Ποίηση του Χρ. Βαλαβανίδη, άσματα του Nick Cave και φωτογραφίες ενός “καλού παιδιού”

This slideshow requires JavaScript.

1.

Όταν χτυπήσω

και το τελευταίο καρφί

σ’ ένα παπούτσι

φοράω τα σαντάλια μου

και τρέχω.

Έμπα στο μαγαζί μου κόσμε

στα χέρια μου κρατάω ένα ταξίδι.

Continue reading

Λουϊς Μπουνιούελ για τον Ανδαλουσιανό Σκύλο και τα όνειρα

432212_10151191044054081_1223887145_n“Αν μου ‘λέγαν: σου μένουν είκοσι χρόνια ζωής, πως θα ‘θελες να περάσεις το κάθε εικοσιτετράωρο που σου απομένει να ζήσεις; Θα απαντούσα: δώστε μου δυο ώρες ενεργητικότητας και είκοσι δύο ώρες για να ονειρεύομαι υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορώ να θυμάμαι -γιατί το όνειρο δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσα από τη μνήμη που το τρέφει.

Λατρεύω τα όνειρα, ακόμη κι όταν είναι εφιάλτες, όπως συμβαίνει συνήθως με τα δικά μου. Τα όνειρά μου είναι διαρκώς σπαρμένα από εμπόδια, που τα συναντώ ξανά και ξανά. Αλλά το ίδιο μου κάνει.

Αυτός ο τρελός έρωτας για το όνειρο, για την απόλαυση του να ονειρεύομαι τελείως απαλλαγμένος από οποιαδήποτε ανάγκη για εξήγηση, είναι ένα από τα βαθιά αισθήματα που μ’ έφεραν κοντά στο σουρεαλισμό.

Ο “Ανδαλουσιανός σκύλος” γεννήθηκε από τη συνάντηση ενός ονείρου μου με ένα όνειρο του Νταλί. Αργότερα εισήγαγα όνειρα στις ταινίες μου, προσπαθώντας να αποφύγω τον λογικό κι επεξηγηματικό ρόλο που παίζουν συνήθως.

Μια μέρα είπα σ’ ένα μεξικανό παραγωγό -που όμως δεν του άρεσε καθόλου το αστείο μου: “Αν η ταινία βγει πολύ μικρή, θα βάλω μέσα ένα όνειρο” .

Εδώ μπορείτε να δείτε το τρέιλερ της ταινίας , εδώ  μπορείτε να μάθετε περισσότερα για την ταινία και εδώ να δείτε όλη την ταινία

Η πόλη-φάντασμα που έγινε ‘πρωτεύουσα’ της street art

Το Doel είναι ένα τυπικό βελγικό χωριό κοντά στην Αμβέρσα. Έχει τα πάντα. Άνετους δρόμους, καταστήματα, σχολεία, σπίτια «κουκλίστικα» ή μη και, ως είθισται στις Κάτω Χώρες, ανεμόμυλους. Όμως, δεν έχει κατοίκους!

Το χωριό ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα και έχει πλούσια ιστορία. Αρχικά βρισκόταν σε ένα μικρό νησί, αργότερα όμως ενώθηκε με την ενδοχώρα, χάρη στα περίφημα έργα εκχέρσωσης που χαρακτηρίζουν την ευρύτερη περιοχή. Φιλοξενεί τον παλαιότερο ανεμόμυλο του Βελγίου και ένα σπίτι που εικάζεται ότι ανήκε στον Ρούμπενς. Ωστόσο, μία κυβερνητική απόφαση του 1999 έγινε αφορμή για να εγκαταλειφθεί το χωριό και να μετατραπεί σε έναν τόπο-φάντασμα. Η απόφαση προέβλεπε την ισοπέδωση του Doel, ώστε να κατασκευαστούν εκεί νέες εγκαταστάσεις του χαώδους λιμανιού της Αμβέρσας. Οι περισσότεροι κάτοικοι  πράγματι έφυγαν από το χωριό, ενώ οι λίγες δεκάδες που παρέμειναν, αντέδρασαν σθεναρά στην καταστροφή του Doel.

Έχουν περάσει 14 χρόνια από τότε και το χωριό στέκει ακόμη, καθώς η κυβερνητική απόφαση δεν έχει υλοποιηθεί, εν μέρει λόγω των αντιδράσεων των εναπομεινάντων κατοίκων, οι οποίοι ορκίζονται ότι θα φύγουν μόνο με φορείο από εκεί. Και το έχουν αποδείξει όσες φορές η κυβέρνηση έχει στείλει τα αντίστοιχα ΜΑΤ για να τους απομακρύνουν σηκωτούς.

Χάρη σε αυτούς τους λίγους, το Doel αφενός μεν δεν έχει γίνει ακόμη σκόνη και θρύψαλα, αφετέρου δε έχει αναδειχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες και πιο ενδιαφέρουσες «γκαλερί» του δρόμου (όπως θα έλεγε και ο JR).

Οι street artists λατρεύουν το παρατημένο Doel, καθώς εκεί είναι πιο πιθανό να δουλέψουν ανενόχλητοι και δη υπό το φως της ημέρας. Οι καλύτεροι «μάστορες» του σπρέι από όλη την Ευρώπη, έχουν πάει να «βάψουν» σε αυτή την άκρη της τεχνητής βελγικής γης. Τα έργα που στολίζουν πια τα έρημα σπίτια είναι εξαιρετικά δείγματα graffiti, αντιπροσωπευτικά όλων των σχετικών τεχνοτροπιών.

Άνθρωποι που έχουν επισκεφθεί το Doel, περιγράφουν ένα μέρος «στοιχειωμένο» και «εντελώς απόκοσμο». Όμως, σχεδόν σε κάθε γωνιά υπάρχει μία χρωματική έκρηξη, χάρη σε κάποιον street artist που έχει αφήσει το δημιουργικό του ίχνος.

Καθώς περνά ο καιρός και τα έργα επέκτασης του λιμανιού καθυστερούν, πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν να ανακηρυχθεί το Doel επίσημο υπαίθριο μουσείο της street art.  Μέχρι στιγμής, το αίτημα απλώς αντηχεί στα ερειπωμένα κτίρια του χωριού, χωρίς να εισακούεται. Και τα αριστουργηματικά graffiti περιμένουν κι αυτά – σαν θανατοποινίτες – τη μοίρα τους που θα τα οδηγήσει στον πάτο της θάλασσας, ως μπάζα πάνω στα οποία θα κατασκευαστεί άλλη μία λιμενική εγκατάσταση…

Αναδημοσίευση από:  http://theartfoundation.metamatic.gr