Γιατί αν γλυτώσει το παιδί…υπάρχει ελπίδα

Νήπιο πρόσφυγας από το Αφγανιστάν στην Λέσβο Πηγή εικόνας: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000009934/

Νήπιο πρόσφυγας από την Συρία στην Λέσβο
Πηγή εικόνας: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000009934/

Παιδιά στα αζήτητα σε ιδρύματα, υπάρχει κίνδυνος να κλείσει το μοναδικό ακτινοθεραπευτικό κέντρο για παιδιά(όσες υποσχέσεις και να δώσει ένα υπουργείο, εάν δεν υλοποιηθούν δεν πιστεύει κανείς τίποτε), χιλιάδες παιδιά θα μείνουν και φέτος εκτός παιδικών σταθμών, παιδιά που λόγω της ανεργίας των γονιών τους δεν έχουν ούτε επαρκή τροφή, παιδιά-πρόσφυγες στο πεδίο του Άρεως, στην Λέσβο, στην Κρήτη, σε βάρκα αυτή την στιγμή κάπου στην Μεσόγειο, παράνομα χωρίς να ξέρουν γιατί, αφήνουν πίσω την φρίκη ενός πολέμου, για να γνωρίσουν την φρίκη του “πολιτισμένου” κόσμου. Άραγε ποιος κρίνει τι είναι πολιτισμένο και τι όχι, ποια αξίζουν να ζήσουν και ποια όχι, ποια παιδιά θα τα έχουν όλα και σε αφθονία και άλλα με μια κούκλα από πανιά θα κοιτάζουν την ευτυχία κατάματα;

Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα είναι πέραν οικονομική κρίση ηθική και δυστυχώς τα παιδιά είναι τα πρώτα της θύματα.  Γιατί δεν είναι -κατ’ εμέ- ηθικό ένα παιδί να πηγαίνει πεινασμένο στο σχολείο, να πεθαίνει από αναθυμιάσεις μαγκαλιού, στην προσπάθεια του να ζεσταθεί, να μην έχει μια μπάλα, μια κούκλα να παίξει ένα βιβλίο να ταξιδέψει στις σελίδες του.

“Η μόνη πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια” και άλλα τέτοια κλισεδάκια μοιάζουν ανέκδοτο ενίοτε .  Υπάρχουν παιδιά που ούτε αυτό δεν έχουν να αποκαλέσουν πατρίδα.

Αλλά δεν είναι ακόμη ένα απαισιόδοξο Post , αυτό εδώ Αναγνώστη μου.  Ως επίλογο θα βάλω τον τίτλο λοιπόν… “Αν γλυτώσει το παιδί..υπάρχει ελπίδα”

Από το “ταξίδι στο τέλος της νύχτας”…του Louis-Ferdinand Céline

IMG_20150128_181237Στην κατάστασή της, δεν μπορούσες να την αφήσεις.  Το τραβούσε άλλωστε η ψυχή της το τραγικό και ακόμη περισσότερο ήθελε να μου το δείξει σε πλήρη παροξυσμό.  Τι ευκαιρία! Οι έρωτες που εμποδίζονται απ’ την μιζέρια και τις αποστάσεις είναι, δεν χωράει κουβέντα, σάμπως οι έρωτες των ναυτικών, αναντίρρητοι και πετυχημένοι….

Καθώς η ζωή δεν είναι παρά ένα παραλήρημα μπουκωμένο ψέματα, όσο μακρυά είσαι, τόσο πιο πολλά ψέματα μπορείς να το παραγεμίσεις και τόσο πιο ικανοποιημένος νιώθεις, είναι φυσικό και λογικό.

Η αλήθεια δεν είναι φαγώσιμη.

Πρωταπριλιά του 2015, Αναγνώστη! Καλο μήνα! Λοιπόν ξεκίνησα να διαβάζω “το ταξίδι στο τέλος της νυχτας” του Céline. Είναι το πρώτο βιβλίο του που πιάνω και είμαι ενθουσιασμένη.  Μέρα που είναι λοιπόν, αποφάσισα να μοιραστώ το από πάνω απόσπασμα μαζί σου.  Για τα ψέματα που μας ταϊζουν ή ταϊζουμε. Το κάνουμε και το κάνουν, γιατί η αλήθεια μονο φαγώσιμη δεν ειναι. Δύσπεπτη, σκληρή σου κάθεται στο λαιμό σαν μήλο που προσπαθείς μάταια να ξεφορτωθείς.  Ενώ το ψέμα, ειναι σαν το χρυσωμένο χάπι.  Γλουπ και κάτω.

Continue reading

Μια ημερομηνία πριν από χρόνια…του Μανόλη Αναγνωστάκη

Χειμώνας στο Ηράκλειο

Χειμώνας στο Ηράκλειο

Ζήσαμε πάντα σε υγρές κι ανεξερεύνητες παραλίες
Στα σιωπηλά καφενεία με τις ετοιμοθάνατες καρέκλες
Τα σούρουπα έρχονται και ξανάρχονται κι η θάλασσα είν’ ατέλειωτη
Με τα θαμπά καράβια που φεύγουν και πλανιούνται στο σκοτάδι.
Είναι ωραίο και θλιβερό να θυμάσαι τόσα βράδια
Δεμένα μ’ απέραστους καπνούς και με δυο κατάμαυρα μάτια
Κι ένα χέρι που μάκραινε και χαιρετούσε απ’ το λιμάνι

Continue reading

Θυμήσου, Σώμα…του Κ. Π. Καβάφη

αρχείο λήψης

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεβάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή —  και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Sunday…boring Sunday

IMG_20140818_215923Αναγνωστη μου, μετά απο μηνες βαρεμαρ…γκουχ γκουχ ελλειψης χρονου, ειπα σημερα Κυριακη, για την ακριβεια την πρωτη Κυριακη του Οκτώβρη, δηλαδή την πιο βαρετη μερα του πιο βαρετού μήνα (τιποτε σημαντικο, κατ’ εμέ, δεν εγινε Οκτωβρη ακομη και η Οκτωβριανη επανάσταση Νοέμβρη έγινε) ειπα να σου πω ενα γεια, Hello, Hallo, hi, Hola…

Continue reading

Ο Ουρανός..του Μανόλη Αναγνωστάκη

ουρανος_μαρουλας

Αναγνώστη μου καλημέρα!! Σαν αυριο 10 του Μάρτη γεννήθηκε ο Μανόλης Αναγνωστάκης..το -ο- στο Μανώλης με όμικρον..Ιατρός ακτινολόγος, γεννημένος στην θεσσαλονικη, με καταγωγή από τα Ρούστικα του Ρεθύμνου(και αυτός Ρεθεμνιώτης)..

Continue reading

Ενα λαλά για την Φράνυ και τον Ζούι

maroulas

Καλημερα Αναγνώστη μου φίλε μου καρδιακέ

Μετά από πολλους μήνες σιωπης (τι να σου πω για την κολαση που ζουμε?) ειπα να την σπασω σημερα… Έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά.. Τελείωσε η εξεταστική αυτο το μαρτ’υριο Αναγνώστη μου και αδειασε το μυαλό μου. Γενικά αδειασε το μυαλό μου, γιατι ειναι ματαιοπονία να κοπιάζεις για κάτι που δεν το γουσταρεις 100%… Ματαιοπονία και η κουραση που φερνει ειναι μεγαλύτερη. Αλλά ας τα αφησουμε αυτά. Δεν θα πιάσω τα πολιτικα/κοινωνικα κτλ σημερα γιατι δεν εχει νοημα. Παρατησα αλλωστε το παλιο γνωριμο στεκι μας, γιατι ειχα καταληξει να γκρινιαζω στο γραπτο λόγο. Θα σου μιλήσω για τα έμορφα… Για’αυτα που ξεχασαμε στον καταναλωτισμό μας, γι’αυτα που μας πήρε η κρίση, γι’αυτα που ισως δεν είδαμε και ποτέ.

Continue reading

Ο φτωχούλης του θεού…του Nίκου Καζαντζάκη

ο ουρανος μεσα μας– Αρχοντόπουλο μου, είπα, να με συμπαθάς· ένα ήθελα να σε ρωτήσω, ετούτο: τρώς, πίνεις είσαι ντυμένος στο μετάξι, τραγουδάς κάτω από τα παραθύρια, γλέντι η ζωή σου· τίποτα λοιπόν δε σου λείπει;
Ο νέος στράφηκε απότομα, αναμέρισε βίαια το μπράτσο, να μην τον αγγίξω.
– Τίποτα δε μου λείπει, αποκρίθηκε πεισματωμένος· γιατί με ρωτάς; Δε θέλω να με ρωτούν.
Έδεσα κόμπο την καρδιά μου.
– Γιατί σε λυπούμαι αρχοντόπουλό μου, αρχοντόπουλό μου, του αποκρίθηκα.
Ο νέος να το ακούσει, τίναξε με αλαζονεία το κεφάλι:
– Εμένα; Είπε, εσυ;! – και γέλασε.
Μα σε λίγο, χαμηλώνοντας τη φωνή του:
– Γιατί με λυπάσαι, γιατί; Ρώτησε λαχανιασμένος.
Δεν αποκρίθηκα.
– Γιατί; Ξαναρώτησε.

Continue reading

Περί τυφλότητας (απόσπασμα)…, του Ζοζέ Σαραμαγκού

ΦΤΩΧΕΙΑ3”Υπάρχει άραγε εξουσία , είπε ο πρώτος τυφλός. Δεν φαντάζομαι, αλλά και να υπάρχει, θα είναι μια εξουσία τυφλών που θέλουν να κυβερνούν τυφλούς, σαν να λέμε το τίποτα θέλει να οργανώσει το τίποτα.”[…]

Αναπνέουμε το ίδιο σκοτάδι κι όμως ο καθένας αλλιώς παραπατά, άλλα βήματα βρε αδερφέ και καλά κάνει, αλλά γιατί τόσο εξόφθαλμα να στερούμαστε προσανατολισμού.

Γιατί να έχουμε προσανατολισμό θα με ρωτήσετε και καλά θα κάνετε. Έτσι για αλλαγή, να πούμε ότι η βάρκα θα πάει παρακάτω, που σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και κινούμαστε σε πορείες αντίθετες και πώς να κάνει δουλειά ο βαρκάρης κι αυτός τυφλός είναι ο έρμος.

Και δε μιλώ για πρωθυπουργό στο όνομα του βαρκάρη,γιατί ο βαρκάρης ξέρει τουλάχιστον ένα κουπί να το πιάνει, με αυτό βγάζει το ψωμί του, μ’αυτό και την κυρά του.

Ας ξεκουνάγαμε τη βάρκα , έστω δύο λεύγες παρακεί, να αλλάξουμε νερά και παραστάσεις, να κατουρήσουμε κι αλλού κι ας επιστρέψουμε μετά πίσω στο μόλο, ούτως ή άλλως το σκοινί μας βγήκε λίγο , βάρκα κι αυτή με περιλαίμιο σκύλου, σαν και αυτούς που οδηγούν κάποιους τυφλούς.

Σε μια χώρα – συγχωρέστε μου τη λέξη για άλλη μια φορά – όπου οι τυφλοί πολλαπλασιάζονται όσο δίνονται συντάξεις αναπηρίας και κατορθώνουν οι τυφλοί να ‘χουν δυο μάτια αετίσια κάθε που στέκονται ουρά να την τσεπώσουν, χάθηκε να τσοντάρουμε να πάρουμε και λίγο σκοινί παραπάνω για τη βάρκα ;