“Διάλογος έκτος” του Νίκου Καρούζου

Pink Floyd - Pulse

Pink Floyd – Pulse

Θέλω να φτάσω στην καρδιά σου.
Ποτίζω με δάκρυα τη γη
μετά τόσους καιρούς
ολοήμερα κ΄ εγώ.
Σήμερα το να είσαι άνθρωπος
ζυγίζεται με τα δάκρυα,
Ζητώ μια νέα γραφή για το μέσα κόσμο.
Πάσχω για ένα χαμόγελο του πλησίον
ελεύθερο από όλα τα αισθήματα.
Θέλω να φτάσω στην καρδιά σου,
εκεί που το χαμόγελο πλέκεται
με το φως του ήλιου,
δίχως ρίζα πουθενά.

Continue reading

Ο Ουρανός..του Μανόλη Αναγνωστάκη

ουρανος_μαρουλας

Αναγνώστη μου καλημέρα!! Σαν αυριο 10 του Μάρτη γεννήθηκε ο Μανόλης Αναγνωστάκης..το -ο- στο Μανώλης με όμικρον..Ιατρός ακτινολόγος, γεννημένος στην θεσσαλονικη, με καταγωγή από τα Ρούστικα του Ρεθύμνου(και αυτός Ρεθεμνιώτης)..

Continue reading

Ενα λαλά για την Φράνυ και τον Ζούι

maroulas

Καλημερα Αναγνώστη μου φίλε μου καρδιακέ

Μετά από πολλους μήνες σιωπης (τι να σου πω για την κολαση που ζουμε?) ειπα να την σπασω σημερα… Έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά.. Τελείωσε η εξεταστική αυτο το μαρτ’υριο Αναγνώστη μου και αδειασε το μυαλό μου. Γενικά αδειασε το μυαλό μου, γιατι ειναι ματαιοπονία να κοπιάζεις για κάτι που δεν το γουσταρεις 100%… Ματαιοπονία και η κουραση που φερνει ειναι μεγαλύτερη. Αλλά ας τα αφησουμε αυτά. Δεν θα πιάσω τα πολιτικα/κοινωνικα κτλ σημερα γιατι δεν εχει νοημα. Παρατησα αλλωστε το παλιο γνωριμο στεκι μας, γιατι ειχα καταληξει να γκρινιαζω στο γραπτο λόγο. Θα σου μιλήσω για τα έμορφα… Για’αυτα που ξεχασαμε στον καταναλωτισμό μας, γι’αυτα που μας πήρε η κρίση, γι’αυτα που ισως δεν είδαμε και ποτέ.

Continue reading

Ο φτωχούλης του θεού…του Nίκου Καζαντζάκη

ο ουρανος μεσα μας– Αρχοντόπουλο μου, είπα, να με συμπαθάς· ένα ήθελα να σε ρωτήσω, ετούτο: τρώς, πίνεις είσαι ντυμένος στο μετάξι, τραγουδάς κάτω από τα παραθύρια, γλέντι η ζωή σου· τίποτα λοιπόν δε σου λείπει;
Ο νέος στράφηκε απότομα, αναμέρισε βίαια το μπράτσο, να μην τον αγγίξω.
– Τίποτα δε μου λείπει, αποκρίθηκε πεισματωμένος· γιατί με ρωτάς; Δε θέλω να με ρωτούν.
Έδεσα κόμπο την καρδιά μου.
– Γιατί σε λυπούμαι αρχοντόπουλό μου, αρχοντόπουλό μου, του αποκρίθηκα.
Ο νέος να το ακούσει, τίναξε με αλαζονεία το κεφάλι:
– Εμένα; Είπε, εσυ;! – και γέλασε.
Μα σε λίγο, χαμηλώνοντας τη φωνή του:
– Γιατί με λυπάσαι, γιατί; Ρώτησε λαχανιασμένος.
Δεν αποκρίθηκα.
– Γιατί; Ξαναρώτησε.

Continue reading

Περί τυφλότητας (απόσπασμα)…, του Ζοζέ Σαραμαγκού

ΦΤΩΧΕΙΑ3”Υπάρχει άραγε εξουσία , είπε ο πρώτος τυφλός. Δεν φαντάζομαι, αλλά και να υπάρχει, θα είναι μια εξουσία τυφλών που θέλουν να κυβερνούν τυφλούς, σαν να λέμε το τίποτα θέλει να οργανώσει το τίποτα.”[…]

Αναπνέουμε το ίδιο σκοτάδι κι όμως ο καθένας αλλιώς παραπατά, άλλα βήματα βρε αδερφέ και καλά κάνει, αλλά γιατί τόσο εξόφθαλμα να στερούμαστε προσανατολισμού.

Γιατί να έχουμε προσανατολισμό θα με ρωτήσετε και καλά θα κάνετε. Έτσι για αλλαγή, να πούμε ότι η βάρκα θα πάει παρακάτω, που σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και κινούμαστε σε πορείες αντίθετες και πώς να κάνει δουλειά ο βαρκάρης κι αυτός τυφλός είναι ο έρμος.

Και δε μιλώ για πρωθυπουργό στο όνομα του βαρκάρη,γιατί ο βαρκάρης ξέρει τουλάχιστον ένα κουπί να το πιάνει, με αυτό βγάζει το ψωμί του, μ’αυτό και την κυρά του.

Ας ξεκουνάγαμε τη βάρκα , έστω δύο λεύγες παρακεί, να αλλάξουμε νερά και παραστάσεις, να κατουρήσουμε κι αλλού κι ας επιστρέψουμε μετά πίσω στο μόλο, ούτως ή άλλως το σκοινί μας βγήκε λίγο , βάρκα κι αυτή με περιλαίμιο σκύλου, σαν και αυτούς που οδηγούν κάποιους τυφλούς.

Σε μια χώρα – συγχωρέστε μου τη λέξη για άλλη μια φορά – όπου οι τυφλοί πολλαπλασιάζονται όσο δίνονται συντάξεις αναπηρίας και κατορθώνουν οι τυφλοί να ‘χουν δυο μάτια αετίσια κάθε που στέκονται ουρά να την τσεπώσουν, χάθηκε να τσοντάρουμε να πάρουμε και λίγο σκοινί παραπάνω για τη βάρκα ;