Από το “ταξίδι στο τέλος της νύχτας”…του Louis-Ferdinand Céline

IMG_20150128_181237Στην κατάστασή της, δεν μπορούσες να την αφήσεις.  Το τραβούσε άλλωστε η ψυχή της το τραγικό και ακόμη περισσότερο ήθελε να μου το δείξει σε πλήρη παροξυσμό.  Τι ευκαιρία! Οι έρωτες που εμποδίζονται απ’ την μιζέρια και τις αποστάσεις είναι, δεν χωράει κουβέντα, σάμπως οι έρωτες των ναυτικών, αναντίρρητοι και πετυχημένοι….

Καθώς η ζωή δεν είναι παρά ένα παραλήρημα μπουκωμένο ψέματα, όσο μακρυά είσαι, τόσο πιο πολλά ψέματα μπορείς να το παραγεμίσεις και τόσο πιο ικανοποιημένος νιώθεις, είναι φυσικό και λογικό.

Η αλήθεια δεν είναι φαγώσιμη.

Πρωταπριλιά του 2015, Αναγνώστη! Καλο μήνα! Λοιπόν ξεκίνησα να διαβάζω “το ταξίδι στο τέλος της νυχτας” του Céline. Είναι το πρώτο βιβλίο του που πιάνω και είμαι ενθουσιασμένη.  Μέρα που είναι λοιπόν, αποφάσισα να μοιραστώ το από πάνω απόσπασμα μαζί σου.  Για τα ψέματα που μας ταϊζουν ή ταϊζουμε. Το κάνουμε και το κάνουν, γιατί η αλήθεια μονο φαγώσιμη δεν ειναι. Δύσπεπτη, σκληρή σου κάθεται στο λαιμό σαν μήλο που προσπαθείς μάταια να ξεφορτωθείς.  Ενώ το ψέμα, ειναι σαν το χρυσωμένο χάπι.  Γλουπ και κάτω.

Continue reading

Sunday…boring Sunday

IMG_20140818_215923Αναγνωστη μου, μετά απο μηνες βαρεμαρ…γκουχ γκουχ ελλειψης χρονου, ειπα σημερα Κυριακη, για την ακριβεια την πρωτη Κυριακη του Οκτώβρη, δηλαδή την πιο βαρετη μερα του πιο βαρετού μήνα (τιποτε σημαντικο, κατ’ εμέ, δεν εγινε Οκτωβρη ακομη και η Οκτωβριανη επανάσταση Νοέμβρη έγινε) ειπα να σου πω ενα γεια, Hello, Hallo, hi, Hola…

Continue reading

Ο φτωχούλης του θεού…του Nίκου Καζαντζάκη

ο ουρανος μεσα μας– Αρχοντόπουλο μου, είπα, να με συμπαθάς· ένα ήθελα να σε ρωτήσω, ετούτο: τρώς, πίνεις είσαι ντυμένος στο μετάξι, τραγουδάς κάτω από τα παραθύρια, γλέντι η ζωή σου· τίποτα λοιπόν δε σου λείπει;
Ο νέος στράφηκε απότομα, αναμέρισε βίαια το μπράτσο, να μην τον αγγίξω.
– Τίποτα δε μου λείπει, αποκρίθηκε πεισματωμένος· γιατί με ρωτάς; Δε θέλω να με ρωτούν.
Έδεσα κόμπο την καρδιά μου.
– Γιατί σε λυπούμαι αρχοντόπουλό μου, αρχοντόπουλό μου, του αποκρίθηκα.
Ο νέος να το ακούσει, τίναξε με αλαζονεία το κεφάλι:
– Εμένα; Είπε, εσυ;! – και γέλασε.
Μα σε λίγο, χαμηλώνοντας τη φωνή του:
– Γιατί με λυπάσαι, γιατί; Ρώτησε λαχανιασμένος.
Δεν αποκρίθηκα.
– Γιατί; Ξαναρώτησε.

Continue reading

Περί τυφλότητας (απόσπασμα)…, του Ζοζέ Σαραμαγκού

ΦΤΩΧΕΙΑ3”Υπάρχει άραγε εξουσία , είπε ο πρώτος τυφλός. Δεν φαντάζομαι, αλλά και να υπάρχει, θα είναι μια εξουσία τυφλών που θέλουν να κυβερνούν τυφλούς, σαν να λέμε το τίποτα θέλει να οργανώσει το τίποτα.”[…]

Αναπνέουμε το ίδιο σκοτάδι κι όμως ο καθένας αλλιώς παραπατά, άλλα βήματα βρε αδερφέ και καλά κάνει, αλλά γιατί τόσο εξόφθαλμα να στερούμαστε προσανατολισμού.

Γιατί να έχουμε προσανατολισμό θα με ρωτήσετε και καλά θα κάνετε. Έτσι για αλλαγή, να πούμε ότι η βάρκα θα πάει παρακάτω, που σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και κινούμαστε σε πορείες αντίθετες και πώς να κάνει δουλειά ο βαρκάρης κι αυτός τυφλός είναι ο έρμος.

Και δε μιλώ για πρωθυπουργό στο όνομα του βαρκάρη,γιατί ο βαρκάρης ξέρει τουλάχιστον ένα κουπί να το πιάνει, με αυτό βγάζει το ψωμί του, μ’αυτό και την κυρά του.

Ας ξεκουνάγαμε τη βάρκα , έστω δύο λεύγες παρακεί, να αλλάξουμε νερά και παραστάσεις, να κατουρήσουμε κι αλλού κι ας επιστρέψουμε μετά πίσω στο μόλο, ούτως ή άλλως το σκοινί μας βγήκε λίγο , βάρκα κι αυτή με περιλαίμιο σκύλου, σαν και αυτούς που οδηγούν κάποιους τυφλούς.

Σε μια χώρα – συγχωρέστε μου τη λέξη για άλλη μια φορά – όπου οι τυφλοί πολλαπλασιάζονται όσο δίνονται συντάξεις αναπηρίας και κατορθώνουν οι τυφλοί να ‘χουν δυο μάτια αετίσια κάθε που στέκονται ουρά να την τσεπώσουν, χάθηκε να τσοντάρουμε να πάρουμε και λίγο σκοινί παραπάνω για τη βάρκα ;