Η φαρμα των ζώων (αποσπασμα)…του Τζώρτζ Όργουελ

2

Πόσο μόχθησαν και ιδρωκόπησαν μέχρι να συλλέξουν το σανό! Οι   προσπάθειές τους όμως ανταμείφτηκαν: η σοδειά ήταν πολύ πιο μεγάλη απ’   όσο ελπίζανε.

Ήταν φορές που η δουλειά ήταν σκληρή. Τα εργαλεία είχαν σχεδιαστεί να   χρησιμοποιούνται απ’ τους ανθρώπους κι όχι απ’ τα ζώα. Έτσι τα εμπόδια   ήταν μεγάλα επειδή κανένα ζώο δεν ήταν σε θέση να μεταχειριστεί ένα   εργαλείο που απαιτούσε όρθια στάση. Τα γουρούνια όμως ήταν τόσο ξύπνια   που κάθε δυσκολία κατάφερναν να την ξεπερνούν.

Continue reading

Στο Red Hulk το 1ο βραβείο στη Δράμα: Η γέννηση και η δράση ενός νεοναζί

139196-26157_red_hulkΤο «Red Hulk» παρουσιάζει έναν νεαρό από την επαρχία που ζει στην Αθήνα χαμένος σε ένα υπαρξιακό αδιέξοδο. Αναζητώντας μια ταυτότητα εντάσσεται σε μια νεοναζιστική ομάδα και συμμετέχει σε μια δολοφονική επίθεση κατά μεταναστών. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Φρίξος Προέδρου, πήρε τιμητική διάκριση καλύτερης ερμηνείας.

Continue reading

In Darkness

In-Darkness-UK-PosterΣήμερα Αναγνώστη μου θα ασχοληθουμε με ταινία. Με μια ταινία που για να σου πω την αλήθεια την είχα ξεχάσει, μέχρι χθες. Μετά το νέο ξυλοφόρτωμα “χρυσάυγουλων”στην Θεσ/νικη την ανέσυρα από τα συρτάρια της μνήμης. Η ταινία ειναι το “In Darkness”, πολώνικλη ταινλια του 2012, της Ανιέσκα Χόλαντ.

Υποψήφια για Oscar στην κατηγορία της Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας, διηγείται αρκετά ρεαλιστικά τι συνέβαινε στην Πολωνία-στην πόλη του Lvov- κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου.

Ας σου πω λίγα σχετικά με την πλοκή: Το  1943, η πόλη Lvov της Πολωνίας, βρίσκεται υπό ναζιστική κατοχή -όπως και το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης-. Οι αδύναμοι ζουν εις βάρος των ακόμα πιο αδύναμων, οι φτωχοί κλέβουν από τους λιγότερους φτωχούς. Στην πόλη ζει και ο Leopold Socha, ένας μικροκλέφτης. Αυτός γνωρίζει όσο κανείς άλλος τους υπονόμους της πόλης , κι έτσι έχει μια δουλειά στις αποχετεύσεις.

Υπάρχουν όμως κάποιοι στo Lvov, που βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα από εκείνον,  οι Εβραίοι. Μαζεμένοι σε γκέτο, λιμοκτονούν και ζουν σε άθλιες συνθήκες.

Continue reading

Λουϊς Μπουνιούελ για τον Ανδαλουσιανό Σκύλο και τα όνειρα

432212_10151191044054081_1223887145_n“Αν μου ‘λέγαν: σου μένουν είκοσι χρόνια ζωής, πως θα ‘θελες να περάσεις το κάθε εικοσιτετράωρο που σου απομένει να ζήσεις; Θα απαντούσα: δώστε μου δυο ώρες ενεργητικότητας και είκοσι δύο ώρες για να ονειρεύομαι υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορώ να θυμάμαι -γιατί το όνειρο δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσα από τη μνήμη που το τρέφει.

Λατρεύω τα όνειρα, ακόμη κι όταν είναι εφιάλτες, όπως συμβαίνει συνήθως με τα δικά μου. Τα όνειρά μου είναι διαρκώς σπαρμένα από εμπόδια, που τα συναντώ ξανά και ξανά. Αλλά το ίδιο μου κάνει.

Αυτός ο τρελός έρωτας για το όνειρο, για την απόλαυση του να ονειρεύομαι τελείως απαλλαγμένος από οποιαδήποτε ανάγκη για εξήγηση, είναι ένα από τα βαθιά αισθήματα που μ’ έφεραν κοντά στο σουρεαλισμό.

Ο “Ανδαλουσιανός σκύλος” γεννήθηκε από τη συνάντηση ενός ονείρου μου με ένα όνειρο του Νταλί. Αργότερα εισήγαγα όνειρα στις ταινίες μου, προσπαθώντας να αποφύγω τον λογικό κι επεξηγηματικό ρόλο που παίζουν συνήθως.

Μια μέρα είπα σ’ ένα μεξικανό παραγωγό -που όμως δεν του άρεσε καθόλου το αστείο μου: “Αν η ταινία βγει πολύ μικρή, θα βάλω μέσα ένα όνειρο” .

Εδώ μπορείτε να δείτε το τρέιλερ της ταινίας , εδώ  μπορείτε να μάθετε περισσότερα για την ταινία και εδώ να δείτε όλη την ταινία

Στα προσεχως:

Salo-Italian-posterΜε σχολή, mpalothia.com, αγγλικά και έρωτες δεν μένει και ιδιαίτερος χώρος για τον πολιτισμό. Η “Mpalothia” λοιπόν μέσω του κουλτουριάρικου Blog “culturanimi” τις γιορτάρες μέρες των Χριστουγέννων θα κάνουν ένα αφιέρωμα στον -αγαπημένο μας-  Πιερ Πάολο Παζολίνι.

Stay tuned λοιπόν, για 15 μέρες στα Σόδομα

Mpalothia

 

Ταινία μικρού μήκους: MUTE-The visualization of an economic rape

Ενα βίντεο διάρκειας 7 λεπτών… Επτά καθηλωτικά λεπτα… Χιλιάδες εικόνες σε κατακλύζουν.. η Αθήνα του σήμερα.. Στιγμές της πρωτεύουσας μιας χώρας , η οποία βιάζει και βιάζεται οικονομικά,  ηθικά, πολιτικά, πολιτισμικά…

Ενδιαφέρουσα μουσική από τον Κώστα Κριτσωτάκη, μοντάζ και σκηνοθεσία του Γιάννη Μπιλίρη…

Προσωπικά μου άρεσε πολύ το “παράλληλο” μοντάζ του δημιουργού…Spoiler alert με τους ανθρώπους στο μετρό και τα σφαγμένα ζώα στο ψυγείο του χασάπη…

η μουσική σιωπή στην Ελλάδα της κρίσης:

Without too many words. Or even better, no words at all. Mute is answering in the following questions: Which is the picture of the Greek crisis? What’s its colour? An economic rape that then turns to a social one.

 

Η Μπαλωθιά προτείνει : Robert Kramer ΠΑΓΟΣ (Ice)

Η αφίσα της ταινίας

Ο “Πάγος” είναι η πιο μυθική πολιτική ταινία του αμερικάνικου κινηματογράφου. Γυρισμένη το 1970, αναφέρεται στα ταραγμένα χρόνια του 1968-1969 και σε μια υποθετική επανάσταση.

Ο σκηνοθέτης Ρομπερτ Κράμερ γεννήθηκε στην νέα Υόρκη το 1930.  Το όνομά του ειναι συνδεδεμένο με την ομάδα “Newsreel”,(της οποίας ήταν ιδρυτής) που γύρισε πολιτικά ντοκυμαντέρ εκτός κυκλώματος και το γενικότερο κίνημα αντικουλτούρας και αμφισβήτησης της δεκαετίας του 1960.  . Ο εικονοκλάστης δημιουργός ήταν, ωστόσο, περισσότερο γνωστός στην Ευρώπη παρά στην Αμερική και θεωρείται από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές του ριζοσπαστικού, πειραματικού σινεμά.

Ταινία «κλειστοφοβική», στο ύφος του «Alphaville», του «1984» και του «Punishment Park» καθαρό δείγμα ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου, γυρισμένη σε μεγάλο μέρος μέσα σε γιάφκες, πέτυχε να αποτυπώσει με ακρίβεια το κλίμα μιας εποχής.

Υπόθεση:
Σε ένα πολύ κοντινό μέλλον, μια επανάσταση έχει ξεσπάσει στο Μεξικό και στη Νέα Υόρκη και η Εθνική Επιτροπή των Ανεξάρτητων Επαναστατικών Οργανώσεων βάζει μπρος το πρώτο μέρος του σχεδίου για ένοπλη σύρραξη με το Κράτος.

«Όλη η εξουσία στο λαό» είναι το σύνθημα που κυριαρχεί. Η επαναστατική επιτροπή οργανώνει τον ανταρτοπόλεμο στις πόλεις το ξέσπασμα του οποίου το τοποθετεί χρονικά την ερχόμενη άνοιξη. Γίνονται πολλές συζητήσεις και συνεδριάσεις για τις δράσεις της ομάδας. Σύντομα, γίνονται καταλήψεις σπιτιών, έφοδοι σε φυλακές, όπου κρατούνται στελέχη και σύντροφοι των επαναστατών, σαμποτάρεται ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, απάγονται στρατιωτικοί κλπ.

Η κυβέρνηση η οποία ελέγχει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παρουσιάζει τις δράσεις των επαναστατών είτε ως ενέργειες κάποιων παρανοϊκών είτε ως βιομηχανικά ατυχήματα.

Η επαναστατική ομάδα γυρίζει αγωνιστικές ταινίες και στήνει παράνομο ραδιοφωνικό σταθμό. Παρά τις απώλειες της είναι αποφασισμένη να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα, ώσπου και «ο τελευταίος γραφειοκράτης να πνιγεί στο αίμα του τελευταίου καπιταλιστή» και να λιώσει ο πάγος.

Απόψεις:

«To 1970, όλοι οι «καλά ενημερωμένοι» για τη μεθοδολογία και την αισθητική του επαναστατικού κινηματογράφου, το «σινεμά ντιρέκτ» και το σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στο «σημαινόμενο» και το «σημαίνον», μιλούσαν για τον Πάγο του νεαρού Αμερικανού Ρόμπερτ Κράμερ, τρίτο μέρος μιας πολιτικής τριλογίας που έβαζε και έκρινε το πρόβλημα της εξέγερσης και της επανάστασης στις ΗΠΑ.
Τούτες οι ατέλειωτες συζητήσεις για έναν «επαναστατικό κινηματογράφο» έχουν καταλαγιάσει πια και τείνουν να συνοψιστούν στο απλό και γνωστό από πολύ παλιά συμπέρασμα πως η «επαναστατική» μορφή δε γεννάει κατ’ ανάγκην κι ένα επαναστατικό περιεχόμενο και πως το επαναστατικό περιεχόμενο μπορεί να πάρει μια οποιαδήποτε μη «επαναστατική» μορφή.

Αυτό που έχει σημασία, σε τελική ανάλυση, είναι η ικανότητα του κινηματογραφιστή να στοχάζεται πολιτικά, δηλαδή να είναι ον σαφώς πολιτικοποιημένο και με ξεκαθαρισμένες απόψεις.

 

Ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του “Πάγου”, ο Γκοντάρ, λέει ότι : “αυτό δεν είναι μια σωστή εικόνα.  Είναι απλώς μια εικόνα”,  Οτιδήποτε εμφανίζεται στο πανί χάνει την πειστικότητά του και οι επαναστάτες συχνά εχουν αμφιβολίες για το αντίκτυπο της δράσης τους.

Το κλίμα αβεβαιότητας επιτείνουν τα γεγονότα της προσωπικής ζωής των μελών της οργάνωσης.  Η άμορφη ζωή, η κοχλάζουσα πραγματικότητα(π.χ. οι σεξουαλικές σχέσεις μέσα στην ομάδα), δεν μπαίνει εύκολα στην υπηρεσια ενός σκοπού.

όλη αυτή η δράση είναι πραγματική ή βρίσκεται μονάχα στα κεφάλια των μελών της ομάδας, που απομονωμένα από το άβουλο πλήθος,ζουν μια κατάσταση ενθουσιασμού, όπου ο ένας συντηρεί το όραμα του άλλου σ’ ενα φαύλο κύκλο;

Όλη αυτή η κινητικότητα της κάμερας αντιπροσωπεύει κάτι υπαρκτό ή στην ταινία η θερμοκρασία βρίσκεται στο Απόλυτο Μηδέν?

το τρέιλερ:

πηγες : Β. Ραφαηλίδης: λεξικό Ταινιών, κριτική στο Βήμα 18-4-1979, alterthess.gr

Η Μπαλωθιά προτείνει : Λουΐς Μπουνιουέλ : ΓΑΛΑΞΙΑΣ (La voie lactee)

Η αφίσα της ταινίας

Σκηνοθεσία : Λουΐς Μπουνιουέλ.

Σενάριο : Λ. Μπουνιουέλ & Ζαν-Κλώντ Καρριέρ

Διευθ.  Φωτογραφίας : Κριστιάν Ματράς

Μοντάζ: Λουϊζέτ Ωτεκέρ

Ντεκόρ: Πιέρ Γκυφρουά

Κάστ: Πώλ Φρανκέρ(Πιέρ), Λωράν Τερζιέφ(Ζαν),Μπερνάρ Βερλέ (Ιησούς), Έντιθ Σκόμπ (Παναγία),Αλαίν Κυνύ(ο πρώτος άνθρωπος που συναντούν στον δρόμο)

Περίληψη ταινίας :Ο Γαλαξίας είναι ένα δράμα ιδεών και όχι προσώπων. Η ταινία αρχίζει σαν ντοκιμαντέρ και εξελίσσεται σε ταινία δρόμου.Ο Πιέρ και ο Ζαν είναι δύο προσκυνητές, καθ’ οδόν προς τον Άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλα. Το ταξίδι τους στο χώρο εξελίσσεται σ’ ένα παράλληλο ταξίδι και στο χρόνο, που τους επιτρέπει να διατρέξουν τα μεγάλα δόγματα τα οποία άφησαν το (συχνά οδυνηρό) στίγμα τους στην ιστορία του καθολικισμού.

Στην ταινία αυτή  ο Μπουνιούελ  κλείνει ήρεμα τους λογαριασμούς του με την Εκκλησία. Αναμιγνύει χρονικές περιόδους και κινηματογραφικές μορφές, τη μυθιστοριογραφία και τις αποδεικτικές μεθόδους, σε ένα φιλμ πολλαπλών αναφορών και συμβολισμών.   Ο Γαλαξίας είναι ένα φιλμ που επιχειρεί να εξετάσει το δόγμα του χριστιανισμού μέσα από τις μετέωρες διακηρύξεις του, την διγλωσσία του και τις δεισιδαιμονίες του. Ο χριστιανισμός έχει ορίσει την ζωή των Ευρωπαίων με κυριαρχικό τρόπο τα τελευταία 2000 χρόνια και μεχρι σήμερα τον επικαλούνται καθεστώτα για να στηρίξουν τον «πολιτισμό» τους.

Ο Μπουνιουέλ σφραγίστηκε στην παιδική του ηλικία από την εκπαίδευση του στους Ιησουϊτες και από το περιβάλλον της απολυταρχικής Ισπανίας των αρχών του 20ου αιώνα.  Ξεσηκώθηκε με ολόκληρη γενιά του για να πολεμήσει όλες αυτές τις σκοταδιστικές επιδράσεις. Στην ταινία, ο Χριστός εμφανίζεται ως δραματικό πρόσωπο. Είναι ένας Χριστός σύμφωνος με την κοινά αποδεκτή εικόνα του ως προς τα χαρακτηριστικά, όχι όμως και ως προς τη συμπεριφορά.Στην ταινία παρουσιάζεται από τον σκηνοθέτη η φοβερή πάλη  δόγματος και αιρέσεων με λόγια με αναθέματα, με μονομαχίες , με κρεμάλες. Πάντα αντικειμενικά όμως, από απόσταση,χωρίς πάθος. Τι θα του χρειαζόταν όμως αφου αρκεί να αναπαραστήσει την εκκλησία, όπως μόνη της αυτοκαθορίζεται, με τις αντιφάσεις της, την απίστευτη σκληρότητα,την ματαιότητα που τόσο μακρια βρίσκεται από την αγάπη που πρεσβεύει; Ετσι κλονίζει τον μύθο της επίγειας εκκλησίας και τι αυτή πρεσβεύει.

Ο σκηνοθέτης είναι άθεος, χωρίς όμως να το διακηρύττει. Αυτό το οποίο τον εξοργίζει στην εκκλησία ειναι η δαιμονοληψία και η εμμονή των πιστών στις ακραίες απόψεις της θρησκείας τους.

Στην ταινία αυτή υπάρχει εντονότατη και υπερρεαλιστική διάσταση της δημιουργίας του.  Όλα είναι δυνατόν να συμβούν χωρίς καμιά δύναμη να τα κινεί.  Έτσι και τα θρησκευτικά θαύματα δεν είναι παρά μέρος των θαυμάτων που συνεχώς πραγματοποιούνται. Ανήκει λοιπόν στον κλασσικισμό και στην πρωτοπορία(διότιο υπερρεαλισμός ποτέ δεν έπαψε να είναι πρωτοπορία), είναι συγχρόνως σοβαρή και αστεία,είναι ενα μυθιστορηματικό πεδίο.  Χωρίς αμφιβολία η εσκεμμένη ατμόσφαιρα μυστηρίου/ μυστικοπάθειας που επικρατεί στον Γαλαξία δίνει την εντύπωση ότι ο σκηνοθέτης παρακρατά πληροφορίες από το κοινό μόνο και μόνο για να το ενοχλήσει και να το προκαλέσει.

Ο σεναριογράφος της ταινίας Ζαν Κλώντ Καρριέρ σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος» (τ. 5 / 1970)

Ο Μπουνιουέλ στα γυρίσματα της ταινίας

το τρέιλερ της ταινίας :

πηγές : “Συγχρονος Κινηματογράφος”, cine.gr, koinotopia.gr