Γιατί αν γλυτώσει το παιδί…υπάρχει ελπίδα

Νήπιο πρόσφυγας από το Αφγανιστάν στην Λέσβο Πηγή εικόνας: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000009934/

Νήπιο πρόσφυγας από την Συρία στην Λέσβο
Πηγή εικόνας: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000009934/

Παιδιά στα αζήτητα σε ιδρύματα, υπάρχει κίνδυνος να κλείσει το μοναδικό ακτινοθεραπευτικό κέντρο για παιδιά(όσες υποσχέσεις και να δώσει ένα υπουργείο, εάν δεν υλοποιηθούν δεν πιστεύει κανείς τίποτε), χιλιάδες παιδιά θα μείνουν και φέτος εκτός παιδικών σταθμών, παιδιά που λόγω της ανεργίας των γονιών τους δεν έχουν ούτε επαρκή τροφή, παιδιά-πρόσφυγες στο πεδίο του Άρεως, στην Λέσβο, στην Κρήτη, σε βάρκα αυτή την στιγμή κάπου στην Μεσόγειο, παράνομα χωρίς να ξέρουν γιατί, αφήνουν πίσω την φρίκη ενός πολέμου, για να γνωρίσουν την φρίκη του “πολιτισμένου” κόσμου. Άραγε ποιος κρίνει τι είναι πολιτισμένο και τι όχι, ποια αξίζουν να ζήσουν και ποια όχι, ποια παιδιά θα τα έχουν όλα και σε αφθονία και άλλα με μια κούκλα από πανιά θα κοιτάζουν την ευτυχία κατάματα;

Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα είναι πέραν οικονομική κρίση ηθική και δυστυχώς τα παιδιά είναι τα πρώτα της θύματα.  Γιατί δεν είναι -κατ’ εμέ- ηθικό ένα παιδί να πηγαίνει πεινασμένο στο σχολείο, να πεθαίνει από αναθυμιάσεις μαγκαλιού, στην προσπάθεια του να ζεσταθεί, να μην έχει μια μπάλα, μια κούκλα να παίξει ένα βιβλίο να ταξιδέψει στις σελίδες του.

“Η μόνη πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια” και άλλα τέτοια κλισεδάκια μοιάζουν ανέκδοτο ενίοτε .  Υπάρχουν παιδιά που ούτε αυτό δεν έχουν να αποκαλέσουν πατρίδα.

Αλλά δεν είναι ακόμη ένα απαισιόδοξο Post , αυτό εδώ Αναγνώστη μου.  Ως επίλογο θα βάλω τον τίτλο λοιπόν… “Αν γλυτώσει το παιδί..υπάρχει ελπίδα”

Από το “ταξίδι στο τέλος της νύχτας”…του Louis-Ferdinand Céline

IMG_20150128_181237Στην κατάστασή της, δεν μπορούσες να την αφήσεις.  Το τραβούσε άλλωστε η ψυχή της το τραγικό και ακόμη περισσότερο ήθελε να μου το δείξει σε πλήρη παροξυσμό.  Τι ευκαιρία! Οι έρωτες που εμποδίζονται απ’ την μιζέρια και τις αποστάσεις είναι, δεν χωράει κουβέντα, σάμπως οι έρωτες των ναυτικών, αναντίρρητοι και πετυχημένοι….

Καθώς η ζωή δεν είναι παρά ένα παραλήρημα μπουκωμένο ψέματα, όσο μακρυά είσαι, τόσο πιο πολλά ψέματα μπορείς να το παραγεμίσεις και τόσο πιο ικανοποιημένος νιώθεις, είναι φυσικό και λογικό.

Η αλήθεια δεν είναι φαγώσιμη.

Πρωταπριλιά του 2015, Αναγνώστη! Καλο μήνα! Λοιπόν ξεκίνησα να διαβάζω “το ταξίδι στο τέλος της νυχτας” του Céline. Είναι το πρώτο βιβλίο του που πιάνω και είμαι ενθουσιασμένη.  Μέρα που είναι λοιπόν, αποφάσισα να μοιραστώ το από πάνω απόσπασμα μαζί σου.  Για τα ψέματα που μας ταϊζουν ή ταϊζουμε. Το κάνουμε και το κάνουν, γιατί η αλήθεια μονο φαγώσιμη δεν ειναι. Δύσπεπτη, σκληρή σου κάθεται στο λαιμό σαν μήλο που προσπαθείς μάταια να ξεφορτωθείς.  Ενώ το ψέμα, ειναι σαν το χρυσωμένο χάπι.  Γλουπ και κάτω.

Continue reading

Sunday…boring Sunday

IMG_20140818_215923Αναγνωστη μου, μετά απο μηνες βαρεμαρ…γκουχ γκουχ ελλειψης χρονου, ειπα σημερα Κυριακη, για την ακριβεια την πρωτη Κυριακη του Οκτώβρη, δηλαδή την πιο βαρετη μερα του πιο βαρετού μήνα (τιποτε σημαντικο, κατ’ εμέ, δεν εγινε Οκτωβρη ακομη και η Οκτωβριανη επανάσταση Νοέμβρη έγινε) ειπα να σου πω ενα γεια, Hello, Hallo, hi, Hola…

Continue reading

Ο Ουρανός..του Μανόλη Αναγνωστάκη

ουρανος_μαρουλας

Αναγνώστη μου καλημέρα!! Σαν αυριο 10 του Μάρτη γεννήθηκε ο Μανόλης Αναγνωστάκης..το -ο- στο Μανώλης με όμικρον..Ιατρός ακτινολόγος, γεννημένος στην θεσσαλονικη, με καταγωγή από τα Ρούστικα του Ρεθύμνου(και αυτός Ρεθεμνιώτης)..

Continue reading

Ενα λαλά για την Φράνυ και τον Ζούι

maroulas

Καλημερα Αναγνώστη μου φίλε μου καρδιακέ

Μετά από πολλους μήνες σιωπης (τι να σου πω για την κολαση που ζουμε?) ειπα να την σπασω σημερα… Έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά.. Τελείωσε η εξεταστική αυτο το μαρτ’υριο Αναγνώστη μου και αδειασε το μυαλό μου. Γενικά αδειασε το μυαλό μου, γιατι ειναι ματαιοπονία να κοπιάζεις για κάτι που δεν το γουσταρεις 100%… Ματαιοπονία και η κουραση που φερνει ειναι μεγαλύτερη. Αλλά ας τα αφησουμε αυτά. Δεν θα πιάσω τα πολιτικα/κοινωνικα κτλ σημερα γιατι δεν εχει νοημα. Παρατησα αλλωστε το παλιο γνωριμο στεκι μας, γιατι ειχα καταληξει να γκρινιαζω στο γραπτο λόγο. Θα σου μιλήσω για τα έμορφα… Για’αυτα που ξεχασαμε στον καταναλωτισμό μας, γι’αυτα που μας πήρε η κρίση, γι’αυτα που ισως δεν είδαμε και ποτέ.

Continue reading

Ένα άσμα και ενα ποίημα…ετσι επειδη θυμηθηκαμε τον κο Μανο Λοΐζο…

καλημέρα ήλιε καλημέρα

καλημέρα ήλιε καλημέρα

Καλημέρα Αναγνώστη μου…

Ειπα σημερα το cultura animi να θυμίσει λίγο το παλιο το blog και θα σε πάω ετσι μια βολτα στα παλιά…Σαν σήμερα ταξιδεψε στην αιωνιότητα ο Μάνος Λοΐζος. Ξερες Αναγνώστη μου, ανηκει στους ανθρώπους που εφυγαν πριν γεννηθώ και όμως νιώθω σαν να τους ξέρω… Ξερεις ο κος Λοΐζος μου σύστησε τον Χικμετ μέσα από την “πιο όμορφη θάλασσα”,αλλά και μου αποτύπωσε ένα καλοκαίρι, μέσα από το “καλημέρα ήλιε”…Τον γνωρισα πολύ πολύ παιδί με το σφυριγμα του Δρόμου, τραγούδι που λατρευε ο πατέρας και το εβαζε παντα στις μέρες του Πολυτεχνείου. Τραγουδι που το συνεδεσα με τα γενεθλιά μου, αφου ειναι τότε κοντά και πάντα όταν το ακουγα φουσκωνα με περηφανεια για την χαρά που επαιρνε ο μπαμπας μου με αυτό(και με τα γενεθλιά μου φυσικά)

Continue reading

Η θεωρία του σκοπού της ζωής..του Φ. Νίτσε

soygiA

παραλία Σούγιας – Νότια Χανιά

Η «αγάπη για τον συνάνθρωπό» μας δεν είναι τάχα επιτακτική ανάγκη για μια καινούρια ιδιοκτησία;

Και αλήθεια, το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και με την αγάπη μας για τη γνώση, για την αλήθεια;

Και γενικότερα για κάθε επιθυμία καινούριου; Κουραζόμαστε με το παλιό, για ό,τι γνωρίζουμε καλά και σίγουρα, έχουμε ανάγκη να τεντώσουμε τα χέρια μας ακόμα πιο μακριά.

Και το πιο όμορφο τοπίο, όταν το ζήσουμε, όταν το έχουμε μπροστά στα μάτια μας για τρεις ολόκληρους μήνες, μας κουράζει· δεν είμαστε βέβαιοι για την αγάπη μας γι’ αυτό.

Κάποια άλλη μακρινή όχθη, μας τραβάει περισσότερο.

Γενικότερα, μια κατοχή μειώνεται με τη χρήση.

 

Αύγουστος…Λόγια, ποιήματα, λαλά και εικόνα

Τα λόγια :

Καλό μήνα Αναγνώστη μου! Ήρθε και ο Αύγουστος εχθές… Σιγά τα αβγά δηλαδή. Μην με αποκαλέσεις αμέσως  γκρινιάρα και μίζερη… Και θα σου πω γιατί : Όταν δούλευα επειδή ήμουν σχεδόν πάντα το Newbie (ξέρεις με πρόλαβε η κρίση και δεν πρόλαβα να παλιώσω σε καμιά δουλειά), έπρεπε να πάρω υποχρεωτικά άδεια τον Ιούλιο, αφού τον Αύγουστο έπαιρναν οι παλιότεροι/γηραιότεροι κτλ.

Επίσης ως αιώνια φοιτήτρια, τον Αύγουστο με έπιανε η κωλοπιλάλα του διαβάσματος, αφού ως σωστή χαραμοφάισσα φοιτητιώσα νεανίδα, τις ενδιάμεσες εξεταστικές είχα κάτι καλύτερο να κάνω/ασθενούσα/ είχα Hangover/ είχε Euro/ είχε πολλή ζεστη-κρύο κτλ.

Άρα τον Αύγουστο συνήθως μελετούσα για κάποια εξεταστική.

Τον μήνα αυτο ως άφραγκη νέα δεν έβγαινα ποτέ οικονομικά ώστε να κλείσω δωμάτιο σε κανα rent room-ie και τα camping στα περισσότερα νησιά ήταν τόσο φίσκα που έπρεπε να μπορείς να κοιμηθείς στο τσαντάκι του Sport Billy για να χωρέσεις κάπου…

Στο χωριό μου κατέφθαναν τότε όλοι οι “Αθηναίοι” (Βλ. μπορεί να πηγαίναμε μαζί σχολείο αλλά μετά από ένα εξάμηνο στα Πατήσια είμαι Αθηναίος) και ειχα αρκετό όγκο κοινωνιολογικής μελέτης/κους κους να κάνω. Άσε που έβλεπα και φίλους χαμένους όλη την χειμερινή σαιζόν και δεν ηθελα να πολυφύγω κιόλας.

Το τελευταίο χρόνο ως κάτοικος νησιού βλέπω την πόλη που είναι τόσο ήσυχη τον χειμώνα να γεμίζει  ασφυκτικά με κόσμο…Κόσμο απ’όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης, οι οποίοι φωτογραφίζονται παντού(κυριολεκτικά), οδηγούν πιο αλλοπρόσαλλα από τους γηγενείς και καταλαμβάνουν όλους τους δωρεάν λιγοστούς ίσκιους της πόλης

Οσο για τις παραλίες. Ούτε βοτσαλάκι να απλώσεις το διψασμένο για ήλιο κορμάκι σου δεν υπάρχει. Βλάκες με ρακέτες, μυρωδια αντιλιακού, φωνές , φωτογραφίσεις για facebook και φυσικά ταπεράκια/κουτάκια αναψυκτικών να κατακλύζουν τον γιαλό.

Continue reading

Λουϊς Μπουνιούελ για τον Ανδαλουσιανό Σκύλο και τα όνειρα

432212_10151191044054081_1223887145_n“Αν μου ‘λέγαν: σου μένουν είκοσι χρόνια ζωής, πως θα ‘θελες να περάσεις το κάθε εικοσιτετράωρο που σου απομένει να ζήσεις; Θα απαντούσα: δώστε μου δυο ώρες ενεργητικότητας και είκοσι δύο ώρες για να ονειρεύομαι υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορώ να θυμάμαι -γιατί το όνειρο δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσα από τη μνήμη που το τρέφει.

Λατρεύω τα όνειρα, ακόμη κι όταν είναι εφιάλτες, όπως συμβαίνει συνήθως με τα δικά μου. Τα όνειρά μου είναι διαρκώς σπαρμένα από εμπόδια, που τα συναντώ ξανά και ξανά. Αλλά το ίδιο μου κάνει.

Αυτός ο τρελός έρωτας για το όνειρο, για την απόλαυση του να ονειρεύομαι τελείως απαλλαγμένος από οποιαδήποτε ανάγκη για εξήγηση, είναι ένα από τα βαθιά αισθήματα που μ’ έφεραν κοντά στο σουρεαλισμό.

Ο “Ανδαλουσιανός σκύλος” γεννήθηκε από τη συνάντηση ενός ονείρου μου με ένα όνειρο του Νταλί. Αργότερα εισήγαγα όνειρα στις ταινίες μου, προσπαθώντας να αποφύγω τον λογικό κι επεξηγηματικό ρόλο που παίζουν συνήθως.

Μια μέρα είπα σ’ ένα μεξικανό παραγωγό -που όμως δεν του άρεσε καθόλου το αστείο μου: “Αν η ταινία βγει πολύ μικρή, θα βάλω μέσα ένα όνειρο” .

Εδώ μπορείτε να δείτε το τρέιλερ της ταινίας , εδώ  μπορείτε να μάθετε περισσότερα για την ταινία και εδώ να δείτε όλη την ταινία