Ενα λαλά για την Φράνυ και τον Ζούι

maroulas

Καλημερα Αναγνώστη μου φίλε μου καρδιακέ

Μετά από πολλους μήνες σιωπης (τι να σου πω για την κολαση που ζουμε?) ειπα να την σπασω σημερα… Έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά.. Τελείωσε η εξεταστική αυτο το μαρτ’υριο Αναγνώστη μου και αδειασε το μυαλό μου. Γενικά αδειασε το μυαλό μου, γιατι ειναι ματαιοπονία να κοπιάζεις για κάτι που δεν το γουσταρεις 100%… Ματαιοπονία και η κουραση που φερνει ειναι μεγαλύτερη. Αλλά ας τα αφησουμε αυτά. Δεν θα πιάσω τα πολιτικα/κοινωνικα κτλ σημερα γιατι δεν εχει νοημα. Παρατησα αλλωστε το παλιο γνωριμο στεκι μας, γιατι ειχα καταληξει να γκρινιαζω στο γραπτο λόγο. Θα σου μιλήσω για τα έμορφα… Για’αυτα που ξεχασαμε στον καταναλωτισμό μας, γι’αυτα που μας πήρε η κρίση, γι’αυτα που ισως δεν είδαμε και ποτέ.

Θα σου μιλήσω για ενα βιβλίο που διαβάσα προσφατα, για μια εκδρομη οχι και τοσο προσφατη και για ενα λαλά που  με γεμιζει ζεστασιά.   Μόλις τελειώσα -ξανα- το Φράνυ και Ζούι του αγαπημένου μου Τζ. Ντ. Σάλιντζερ.   Ενα διήγημα και μια νουβέλα. Μια στιγμή στην ζωή της Φράνυ και ενα πρωινό μετά λόγου στην ζωή του Ζούι…του όμορφου Ζούι.  Βιβλίο που παίζει με το θρησκευτικό αίσθημα, την φιλοσοφία, αλλά και την οικογενειακή θαλπωρή, το οικογενειακό καταφύγιο.  Με το φαντασμα του μεγαλυτερου αδερφου τους ποιητή Σιμορ -του αυτόχειρα Σίμορ- εκθετουν τις πληγές τους, την καθημερινη αναζητηση τους για την σοφία, το μονο που μενει στο τέλος ειναι η αδελφική αγάπη και ενα αισθημα πίκρας. Γιατί οπως και στα άλλα του βιβλία ο Σάλιντζερ, αποτυπώνει τα ζητήματα της γενιάς του.. Μιας γενιάς που εζησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως παιδικό εφιάλτη και προσπάθησε πολύ να μην χάσει την ελπίδα …

Αυτό μου άφησε το δευτεροδιαβασμένο βιβλίο αυτή την φορά. Την προηγουμενη φορά που το διαβασα ημουν στην εφηβεία και δεν καταλαβα και τίποτε.  Ισως το διαβασα γιατι το πρότειναν σε ενθετο εφημερίδας, ισως γιατί εκεινη την εποχή ειχε γίνει πολύ της μοδός ο συγγραφέας του.  θυμάμαι όμως οτι το συνοδευσα με λαλά από αυτο το γκρουπ (και τώρα με το ίδιο  διαβασα το μεγαλυτερο μέρος του βιβλίου)

Cream – White room

Αυτα Αναγνωστη μου.. Ελπιζω να σου φώτισα λίγο την καρδια…Τα λέμε την επόμενη φορα

*Η φωτογραφία ειναι από μια υπεροχη κυριακάτικη εκδρομή, γεματη με την φωνή του αγαπημένου σε ενα χωριό του Ρεθύμνου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s