Ένα άσμα και ενα ποίημα…ετσι επειδη θυμηθηκαμε τον κο Μανο Λοΐζο…

καλημέρα ήλιε καλημέρα

καλημέρα ήλιε καλημέρα

Καλημέρα Αναγνώστη μου…

Ειπα σημερα το cultura animi να θυμίσει λίγο το παλιο το blog και θα σε πάω ετσι μια βολτα στα παλιά…Σαν σήμερα ταξιδεψε στην αιωνιότητα ο Μάνος Λοΐζος. Ξερες Αναγνώστη μου, ανηκει στους ανθρώπους που εφυγαν πριν γεννηθώ και όμως νιώθω σαν να τους ξέρω… Ξερεις ο κος Λοΐζος μου σύστησε τον Χικμετ μέσα από την “πιο όμορφη θάλασσα”,αλλά και μου αποτύπωσε ένα καλοκαίρι, μέσα από το “καλημέρα ήλιε”…Τον γνωρισα πολύ πολύ παιδί με το σφυριγμα του Δρόμου, τραγούδι που λατρευε ο πατέρας και το εβαζε παντα στις μέρες του Πολυτεχνείου. Τραγουδι που το συνεδεσα με τα γενεθλιά μου, αφου ειναι τότε κοντά και πάντα όταν το ακουγα φουσκωνα με περηφανεια για την χαρά που επαιρνε ο μπαμπας μου με αυτό(και με τα γενεθλιά μου φυσικά)

Ενα βιβλίο εχω διαβάσει σχετικά με τον κο Λοΐζο. Και δεν ξέρω κατά ποσο αυτές οι βιογραφίες είναι ικανές να σκιαγραφήσουν ενα άνθρωπο. Το μάθαμε βλέπεις οι περισσότεροι απο τα τραγούδια του. Μουσική συνδεδεμένη με στιγμές περηφάνειας (βλ. Πολυτεχνείο), με στιγμές αγάπης, με στιγμές γέλιου. Και ετσι ειναι με κάποιους ανθρώπους. Δεν χρειάζεσαι βιογραφίες, χρειάζεσαι μονο το ίχνος τους στην ιστορία για να τους  μάθεις. Ο κος Λοΐζος, ο κος Χατζιδάκις και άλλοι ειναι άνθρωποι που με νοτες χάραξαν τόσο βαθιά το πέρασμά τους,που δεν θα το σβήσει καμιά ληθη ποτέ..Και έτσι παράμε΄νουν αθάνατοι, γιατί απλά ολοι τους κουβαλάμε στις καρδιές μας…

Και ενας στιχος αγαπημένος: “κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει δε θα περάσει ο φασισμός.”(από το Ακορντεόν. μουσική/πρώτη ερμηνεια Μάνος Λοΐζος, στίχοι Γιάννης Νεγρεπόντης)

“Για την ζωή”του Χικμετ και στην διαδήλωση του κυριου Μάνου Λοΐζου

Για την ζωή

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος
Δίχως απ’ όξω ή από πέρα να προσμένει τίποτα
Δε θα’χεις άλλο πάρεξ μοναχά να ζεις.

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ’έναν τοίχο
Με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ’ αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μαύρα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα’χεις δει το πρόσωπό τους
Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, τίποτα πιο αληθινό απ’τη ζωή δεν είναι

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις
Όσο κι αν φοβάσαι
Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά

Στην διαδήλωση

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s