Αύγουστος…Λόγια, ποιήματα, λαλά και εικόνα

Τα λόγια :

Καλό μήνα Αναγνώστη μου! Ήρθε και ο Αύγουστος εχθές… Σιγά τα αβγά δηλαδή. Μην με αποκαλέσεις αμέσως  γκρινιάρα και μίζερη… Και θα σου πω γιατί : Όταν δούλευα επειδή ήμουν σχεδόν πάντα το Newbie (ξέρεις με πρόλαβε η κρίση και δεν πρόλαβα να παλιώσω σε καμιά δουλειά), έπρεπε να πάρω υποχρεωτικά άδεια τον Ιούλιο, αφού τον Αύγουστο έπαιρναν οι παλιότεροι/γηραιότεροι κτλ.

Επίσης ως αιώνια φοιτήτρια, τον Αύγουστο με έπιανε η κωλοπιλάλα του διαβάσματος, αφού ως σωστή χαραμοφάισσα φοιτητιώσα νεανίδα, τις ενδιάμεσες εξεταστικές είχα κάτι καλύτερο να κάνω/ασθενούσα/ είχα Hangover/ είχε Euro/ είχε πολλή ζεστη-κρύο κτλ.

Άρα τον Αύγουστο συνήθως μελετούσα για κάποια εξεταστική.

Τον μήνα αυτο ως άφραγκη νέα δεν έβγαινα ποτέ οικονομικά ώστε να κλείσω δωμάτιο σε κανα rent room-ie και τα camping στα περισσότερα νησιά ήταν τόσο φίσκα που έπρεπε να μπορείς να κοιμηθείς στο τσαντάκι του Sport Billy για να χωρέσεις κάπου…

Στο χωριό μου κατέφθαναν τότε όλοι οι “Αθηναίοι” (Βλ. μπορεί να πηγαίναμε μαζί σχολείο αλλά μετά από ένα εξάμηνο στα Πατήσια είμαι Αθηναίος) και ειχα αρκετό όγκο κοινωνιολογικής μελέτης/κους κους να κάνω. Άσε που έβλεπα και φίλους χαμένους όλη την χειμερινή σαιζόν και δεν ηθελα να πολυφύγω κιόλας.

Το τελευταίο χρόνο ως κάτοικος νησιού βλέπω την πόλη που είναι τόσο ήσυχη τον χειμώνα να γεμίζει  ασφυκτικά με κόσμο…Κόσμο απ’όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης, οι οποίοι φωτογραφίζονται παντού(κυριολεκτικά), οδηγούν πιο αλλοπρόσαλλα από τους γηγενείς και καταλαμβάνουν όλους τους δωρεάν λιγοστούς ίσκιους της πόλης

Οσο για τις παραλίες. Ούτε βοτσαλάκι να απλώσεις το διψασμένο για ήλιο κορμάκι σου δεν υπάρχει. Βλάκες με ρακέτες, μυρωδια αντιλιακού, φωνές , φωτογραφίσεις για facebook και φυσικά ταπεράκια/κουτάκια αναψυκτικών να κατακλύζουν τον γιαλό.

Δεν ξεχασα φυσικά και το μεγάλο θρησκευτικο event : Δεκαπενταυγουστος…Αχ αχ αχ! καθε χωριό κάθε ραχούλα καθε ρεματιά θα εχει και μια εκκλησία/μοναστήρι/ξωκκλήσι αφιερωμενο στην αιωνια παρθενο που πεθανε εκείνη την μέρα.. Ευτυχώς που όλη αυτή η θρησκευτικη κατανυξη/λύπη για τον χαμό της συνοδεύεται με τα απαραίτητα σουβλάκια/μπυρες σε κουτάκι/τραπέζι σε κλαρίνα με το χαρτινο  τραπεζομάντηλο και τους μουσαμάδες για ντεκόρ και υπάρχει και εκεί υλικό για μελέτη…

Εχω ζήσει κατι καταστασεις σε κατι πανηγύρια στην ήπειρο που θα στα διηγηθω άλλη στιγμή, να γελάσεις.

Επίσης από οταν καβατζαρα τα 25 και αρχισαν ολοι οι συμμαθητες μου να παντρολογιόνται έχω και την γκρίνια της μανας/γιαγιας…Ξερεις το στυλ: “η ταδε συμμαθητριά  σου παντρευτηκε περισυ τον Αυγουστο και ειναι και έγκυος στο παιδάκι της. Εσυ ποτε θα βαλεις μυαλό να κατασταλαξεις σε εναν άνδρα και εναν τόπο?”

Καθε Αυγουστο που λες ειχα και μια γνωστή μου/συνομήλικη να φοράει τα λευκά (ξερεις το χρώμα της αγνότητας) και να ανεβαινει ολο συγκίνηση τα σκαλια της εκκλησίας , ωστε να ενωθει με τα ιερα δεσμα (ακριβώς δεσμά) με τον “ανδρα της ζωής” της…

Ενώ εγώ εκανα τα σχεδια για την επόμενη σχολή μου, διαβαζα ακόμη, ετρεχα σε εκθέσεις και σιγοτραγουσδουσα από μέσα μου το “δεν παντρευομαι, δεν παντρευομαι και δεν νοικοκυρεύομαι” (οχι δυνατα τετοια ασματα διοτι εχουμε και μια κουλτούρα να φυγουμε)

Μην με παρεξηγήσεις Αναγνώστη μου. Είμαι λάτρης του καλοκαιριού. Το αγαπώ πάρα πολύ. Μονο τον Αυγουστο κανει ενα Break αυτή η αγάπη…Και ειδικά από 5-20 Αυγούστου. Το καταραμένο δεκαπενθήμερο. Γιατί ο Αυγουστος μπορεί να τα εχει όλα αυτά, αλλά έχει και την τελευταία του μέρα.

Ξέρεις την μερα της λύπης για το καλοκαίρι που φεύγει, για την σχολή/δουλεια που αρχίζει για την λαμπερη πανσέληνο που πέρασε.

Ετσι λοιπόν αδημονώ για εκείνη την μέρα… Ίσως κρυφά την προσμονώ και όλο τον χρόνο

Το λαλά :

Το ποίημα :

Το ποίημα-Ποζιτάνο – Γιάννης Ρίτσος

Ώχρα, κεραμίδι, λευκό, μέσα στο άφθονο πράσινο των φυλλωμάτων,
μέσα στο γαλανό τ’ ουρανού και της θάλασσας. Ωραίες αναλογίες,
κι αυτή η χαρά της φιλικής συμμετοχής, σαν να ‘χαμε
συντελέσει κι εμείς στη διαλογή και στη διάταξη χρωμάτων και σχημάτων
κρατώντας μιαν ευγενικήν ανωνυμία.
Ωστόσο,
αυτά τα πέντε θολωτά παράθυρα, όπου πέντε κορίτσια
παραμέρισαν τις άσπρες κουρτίνες να κοιτάξουν τη θάλασσα, –
η μια κρατούσε ένα σταφύλι ραμφίζοντας μία μία
τις μαβιές ρώγες˙ η άλλη χτένιζε τα μαύρα μαλλιά της˙
η τρίτη κρατούσε ένα μαντίλι – κι ίσως ένευε στην άσπρη βάρκα˙
οι δυο άλλες στρογγύλευαν τα χείλη τους, σαν να ‘ταν
να σφυρίξουν ένα μικρό τραγούδι ερωτικό.
Λοιπόν
αυτά τα πέντε παράθυρα θα ‘θελα, σαν ένα πεντάστιχο ποίημα,
να τα υπογράψω καλλιγραφικά και ολογράφως με τ’ όνομά μου

Και η φωτογραφία :

August Morning Moonset πηγή: pinterest.com/

August Morning Moonset
πηγή: pinterest.com/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s