Γιατί αν γλυτώσει το παιδί…υπάρχει ελπίδα

Νήπιο πρόσφυγας από το Αφγανιστάν στην Λέσβο Πηγή εικόνας: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000009934/

Νήπιο πρόσφυγας από την Συρία στην Λέσβο
Πηγή εικόνας: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000009934/

Παιδιά στα αζήτητα σε ιδρύματα, υπάρχει κίνδυνος να κλείσει το μοναδικό ακτινοθεραπευτικό κέντρο για παιδιά(όσες υποσχέσεις και να δώσει ένα υπουργείο, εάν δεν υλοποιηθούν δεν πιστεύει κανείς τίποτε), χιλιάδες παιδιά θα μείνουν και φέτος εκτός παιδικών σταθμών, παιδιά που λόγω της ανεργίας των γονιών τους δεν έχουν ούτε επαρκή τροφή, παιδιά-πρόσφυγες στο πεδίο του Άρεως, στην Λέσβο, στην Κρήτη, σε βάρκα αυτή την στιγμή κάπου στην Μεσόγειο, παράνομα χωρίς να ξέρουν γιατί, αφήνουν πίσω την φρίκη ενός πολέμου, για να γνωρίσουν την φρίκη του “πολιτισμένου” κόσμου. Άραγε ποιος κρίνει τι είναι πολιτισμένο και τι όχι, ποια αξίζουν να ζήσουν και ποια όχι, ποια παιδιά θα τα έχουν όλα και σε αφθονία και άλλα με μια κούκλα από πανιά θα κοιτάζουν την ευτυχία κατάματα;

Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα είναι πέραν οικονομική κρίση ηθική και δυστυχώς τα παιδιά είναι τα πρώτα της θύματα.  Γιατί δεν είναι -κατ’ εμέ- ηθικό ένα παιδί να πηγαίνει πεινασμένο στο σχολείο, να πεθαίνει από αναθυμιάσεις μαγκαλιού, στην προσπάθεια του να ζεσταθεί, να μην έχει μια μπάλα, μια κούκλα να παίξει ένα βιβλίο να ταξιδέψει στις σελίδες του.

“Η μόνη πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια” και άλλα τέτοια κλισεδάκια μοιάζουν ανέκδοτο ενίοτε .  Υπάρχουν παιδιά που ούτε αυτό δεν έχουν να αποκαλέσουν πατρίδα.

Αλλά δεν είναι ακόμη ένα απαισιόδοξο Post , αυτό εδώ Αναγνώστη μου.  Ως επίλογο θα βάλω τον τίτλο λοιπόν… “Αν γλυτώσει το παιδί..υπάρχει ελπίδα”

Από το “ταξίδι στο τέλος της νύχτας”…του Louis-Ferdinand Céline

IMG_20150128_181237Στην κατάστασή της, δεν μπορούσες να την αφήσεις.  Το τραβούσε άλλωστε η ψυχή της το τραγικό και ακόμη περισσότερο ήθελε να μου το δείξει σε πλήρη παροξυσμό.  Τι ευκαιρία! Οι έρωτες που εμποδίζονται απ’ την μιζέρια και τις αποστάσεις είναι, δεν χωράει κουβέντα, σάμπως οι έρωτες των ναυτικών, αναντίρρητοι και πετυχημένοι….

Καθώς η ζωή δεν είναι παρά ένα παραλήρημα μπουκωμένο ψέματα, όσο μακρυά είσαι, τόσο πιο πολλά ψέματα μπορείς να το παραγεμίσεις και τόσο πιο ικανοποιημένος νιώθεις, είναι φυσικό και λογικό.

Η αλήθεια δεν είναι φαγώσιμη.

Πρωταπριλιά του 2015, Αναγνώστη! Καλο μήνα! Λοιπόν ξεκίνησα να διαβάζω “το ταξίδι στο τέλος της νυχτας” του Céline. Είναι το πρώτο βιβλίο του που πιάνω και είμαι ενθουσιασμένη.  Μέρα που είναι λοιπόν, αποφάσισα να μοιραστώ το από πάνω απόσπασμα μαζί σου.  Για τα ψέματα που μας ταϊζουν ή ταϊζουμε. Το κάνουμε και το κάνουν, γιατί η αλήθεια μονο φαγώσιμη δεν ειναι. Δύσπεπτη, σκληρή σου κάθεται στο λαιμό σαν μήλο που προσπαθείς μάταια να ξεφορτωθείς.  Ενώ το ψέμα, ειναι σαν το χρυσωμένο χάπι.  Γλουπ και κάτω.

Continue reading

Μια ημερομηνία πριν από χρόνια…του Μανόλη Αναγνωστάκη

Χειμώνας στο Ηράκλειο

Χειμώνας στο Ηράκλειο

Ζήσαμε πάντα σε υγρές κι ανεξερεύνητες παραλίες
Στα σιωπηλά καφενεία με τις ετοιμοθάνατες καρέκλες
Τα σούρουπα έρχονται και ξανάρχονται κι η θάλασσα είν’ ατέλειωτη
Με τα θαμπά καράβια που φεύγουν και πλανιούνται στο σκοτάδι.
Είναι ωραίο και θλιβερό να θυμάσαι τόσα βράδια
Δεμένα μ’ απέραστους καπνούς και με δυο κατάμαυρα μάτια
Κι ένα χέρι που μάκραινε και χαιρετούσε απ’ το λιμάνι

Continue reading

Σώπα Μη Μιλάς… του Aziz Nesin

philippines_anti-defamationΣώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή

κόψ’ τη φωνή σου

σώπασε επιτέλους

κι αν ο λόγος είναι αργυρός

η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:

“σώπα”.

Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε :”εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!”

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:

“κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ….σώπα!”

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού.

Continue reading

“Διάλογος έκτος” του Νίκου Καρούζου

Pink Floyd - Pulse

Pink Floyd – Pulse

Θέλω να φτάσω στην καρδιά σου.
Ποτίζω με δάκρυα τη γη
μετά τόσους καιρούς
ολοήμερα κ΄ εγώ.
Σήμερα το να είσαι άνθρωπος
ζυγίζεται με τα δάκρυα,
Ζητώ μια νέα γραφή για το μέσα κόσμο.
Πάσχω για ένα χαμόγελο του πλησίον
ελεύθερο από όλα τα αισθήματα.
Θέλω να φτάσω στην καρδιά σου,
εκεί που το χαμόγελο πλέκεται
με το φως του ήλιου,
δίχως ρίζα πουθενά.

Continue reading

Θυμήσου, Σώμα…του Κ. Π. Καβάφη

αρχείο λήψης

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεβάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή —  και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Sunday…boring Sunday

IMG_20140818_215923Αναγνωστη μου, μετά απο μηνες βαρεμαρ…γκουχ γκουχ ελλειψης χρονου, ειπα σημερα Κυριακη, για την ακριβεια την πρωτη Κυριακη του Οκτώβρη, δηλαδή την πιο βαρετη μερα του πιο βαρετού μήνα (τιποτε σημαντικο, κατ’ εμέ, δεν εγινε Οκτωβρη ακομη και η Οκτωβριανη επανάσταση Νοέμβρη έγινε) ειπα να σου πω ενα γεια, Hello, Hallo, hi, Hola…

Continue reading